Merhaba,
Şuan her kime sesleniyorsam, kime dokunuyorsa yazdıklarım birçok ortak noktada buluşacağız. Hoş geldin!
Yıllarca kalem tuttu elim, sayfalar harcadım. Yeri geldi içimin derinliklerini açtım, yeri geldi resimlerle süsledim kağıtları… İçime sinmeyen hiçbir işi paylaşmadım. Zaten beğenmediğim çalışmalarımı da hep yarım bıraktım.
Yıllar önce yazdığım ve her okuduğumda bir daha böylesini yazamam dediğim bir yazımı paylaşacağım seninle;
“Keşfedilmemiş kelimelere dokunmak istiyorum, hali hazırda söylenmeyi bekleyen yığınla cümlenin içinde.
Nefes alıyorum suyun en derinlerinde ve gök başıma iniyor.
Bir yerlerde yaşanacak saatlerin hiç yaşanmadan sararması umut kırıyor günden güne.
Ve biliyorum umutsuzluğun en büyük dostum olduğunu,
Bilerek yaşıyorum.”
Noktayı koymak gibi bir his bırakıyor bende. Sanki son yazımmış gibi, bir daha böylesini yazamazmışım gibi…
Ama bak yine yazıyorum, devam ediyorum. En zor anımda bu son olacak dediğim her olay gibi bu da devam ediyor işte. Doğru zamanı yakaladığımda daha iyisini yazacağımı da biliyorum elbette.
Şimdi yeni bir işin başındayım, küçük korkularım var tabii ama başaracağım! Bu blogda sana değerli olduğunu hissettirecek, sende olan değeri artıracak ve kendini geliştirmeni sağlayacak yazılar paylaşmaya çalışacağım. Yeri gelecek tükeneceğim ve benim de sana ihtiyacım olacak. Ne kadar uzakta olursan ol hissettiklerimizle, duygularımızla birbirimize yakın kalacağız.
Anlamak, anlaşmak için var olacağız.
Bir başka yazıda, bir başka konuda yeniden buluşmak dileğiyle.
Sağlıcakla kal 𔓘
Ocak 2019, ilk yazım
irmikology 
Yorum bırakın